بارها او را نصیحت کردم که به جمع نماز گزاران بپیوندد ولی .... ولی گمان می کرد که عمر زیاد است.... و زندگی این دنیا دائمی است.... تباه شدند تاخیر کنندگان توبه که امروز و فردا می کنند..... چه قدر به او گفتم چند سال زندگی می کنی؟....20 سال ......30 سال ......نه بگو 100 سال.... آخرش چی ؟یه روزی

باید رفت خواه کوتاه باشد یا طولانی

در شبی که فکرش هم نمی کرد..... شیطان بر او چیره شد و یاد خدا را از او برد.... ونفس خود را در لجن

گناه و عصیان رها کرد.... آرزوهای پوچ و طولانی او را تباه کردند ......و مثل او زیا د است..... گناهان به او خیانت کردند

ناگهان بدون هیچ قول و قراری مهمانی در خانه ی او را زد این مهمان اولین و اخرین زیارتش است و

بس..... ولی مهمانی سنگین است .....نمی شود جلویش را گرفت......تلاش کرد به تاخیر بیندازد با

کمک پول و فرزند با کمک دکتر ولی نه.......همه چی تمام شد روح از بدن خارج شد وروزهای سختی را در پیش دارد

و تو ای خواننده ی گرامی به من بگو احوال با نماز چه طور است ؟گروهی نمی خوانند گروهی عشقی می خوانند هر وقت خواستند ...../؟و ....

آیا فکر نمی کنیم روزی خواهیم رفت؟

ایا وقت آن نرسیده است که به جمع صفوف نماز گزاران ملحق شویم؟؟

آیا وقت آن نرسیده است که به کاروان توبه کنندگان بپیوندیم؟

نهایت خود را انتخاب کن ؟ انتخاب با خود تو هست؟.....ببین و عبرت گیر ببین چه چیزی همراه تو خواهد بود؟

آیا نمی بینی موت دوستان را؟

آیا فکر نمی کنی از مرگ غافل شدیم؟

روزانه چند نفر می میرند؟ روزی ما هم نفری از آنها خواهیم بود

حالا بگو نمی خواهی زندگی جدیدی را آغاز کنی؟؟؟؟

؟